Pomoc psychologiczno-pedagogiczna w przedszkolu - zadania dyrektora i nauczycieli.
Katarzyna Leśniewska, Instytut Raabe, pedagog specjalny, kierownik Wydziału Specjalnych Potrzeb Edukacyjnych Ośrodka Rozwoju Edukacji, trenerka programu „Przyjaciele Zippiego”.

Pobierz prezentację (pdf)

 

Zgromadzonych na konferencji powitała Małgorzata Pomianowska z Wydawnictwa i Instytutu Raabe, a następnie oddała głos Katarzynie Leśniewskiej. Zaprezentowała ona zmiany wprowadzone przez nowe rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej dotyczące pomocy psychologiczno–pedagogicznej. Skupiła się na tym, co w związku z tym warto robić i na jakich działaniach powinny się skupiać organy wykonawcze. Przedstawiła także wzory dokumentów jako jedną z możliwości tworzenia dokumentacji dzieci objętych pomocą psychologiczno–pedagogiczną. Nakreśliła problem tejże pomocy, którego sednem jest rozpoznawanie i zaspokajanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych uczniów oraz ich indywidualnych możliwości psychofizycznych. Zwróciła uwagę na fakt, iż dotychczas wszystkie dzieci traktowane były na równi, teraz szczęśliwie zaczyna się to zmieniać. Za organizację pomocy psychologiczno–pedagogicznej odpowiedzialny jest dyrektor placówki.

Następnie przedstawiła organizację pomocy powołując się na akta prawne, rozróżniając poszczególne etapy: rozpoznawanie, inicjowanie pomocy, planowanie i koordynowanie, udzielanie pomocy oraz ocena efektywności udzielonej pomocy przez zespół. Podkreśliła, iż istotne jest, aby wszystkie te działania odbywały się w miarę możliwości w naturalnym środowisku. Niewskazana jest alienacja danego dziecka i odciąganie od grupy rówieśniczej. Co ważne, w obliczu obniżenia wieku dzieci idących po raz pierwszy do szkoły, na podstawie prowadzonej przez daną placówkę diagnozy, rodzic może wnioskować o przedłużenie pobytu dziecka w przedszkolu. Następnie prelegentka omówiła poszczególne etapy pomocy, podkreślając jednocześnie, iż identyfikacja obszarów trudności każdego dziecka jest kluczowa do dalszej pracy z nim. Wykazała konieczność szerokiego spojrzenia na środowisko, swoje zasoby i kompetencje.

Na forum został poruszony problem, czym jest „zespół”. Prowadząca oraz uczestnicy spotkania zgodzili się, iż najważniejsza jest otwarta komunikacja i dzielenie się obserwacjami wśród osób, które zobowiązane zostały do pomocy dzieciom odpowiednio zdiagnozowanym. Uwagę słuchaczy skupiła się wokół pytań, co to jest zespół, dla kogo on powstaje, kiedy go powołać oraz jaka jest rola rodzica w zespole. Na przykładzie pracy logopedy wskazała na nieużyteczność pewnych metod, zwłaszcza tych, które polegają na pracy w odosobnieniu od rówieśników. Podkreśliła zaś walory pracy w grupie, rozpoznanie środowiska dziecka. Omówiona została także bardziej szczegółowo rola rodzica, który często może wskazać na błędy w udzielanej pomocy psychologiczno–pedagogicznej, co pozwala korygować plan pracy.